Çocuğunuzun kanserle baş etmesine nasıl yardımcı olabilirsiniz?

Çocuk ve ergenler yaşlarına, gelişimlerine ve kişiliklerine göre kanser teşhisine farklı tepkiler verirler. Bununla birlikte, aynı yaştaki çocuklarda ortak olan bazı duygular vardır ve bu nedenle, ebeveynlerin çocuklarının kanserle baş etmesine yardımcı olmak için yapabilecekleri bazı stratejiler de vardır.

Kanseri yenmek mümkündür, ancak birçok yan etkiye sahip tedaviye ek olarak, haberlerin gelişi her zaman en iyi şekilde alınmaz. Bununla birlikte, bu hassas aşamanın daha sorunsuz ve rahat bir şekilde üstesinden gelmenize yardımcı olabilecek bazı stratejiler vardır.

6 yaşına kadar çocuklar

Nasıl hissediyorsun?

Bu yaştaki çocuklar ebeveynlerinden ayrı kalmaktan korkarlar ve acı verici tıbbi prosedürlerden geçmeleri gerektiğinden korkarlar ve üzülürler ve öfke nöbetleri, çığlık atma, vurma veya ısırıklara sahip olabilirler. Buna ek olarak, kabuslar görebilir, yatak ıslatma veya parmak emme gibi eski davranışlara geri dönebilir ve işbirliği yapmayı reddedebilir, emirlere direnebilir veya diğer insanlarla etkileşime girebilirler.

Ne yapalım?

Sakinleştirmek, sarılmak, sarılmak, şarkı söylemek, çocuk için şarkı çalmak veya oyuncaklarla dikkatini dağıtmak;
Tıbbi testler veya prosedürler sırasında daima çocukla kalın;
Çocuğun en sevdiği pelüş hayvanı, battaniyesini veya oyuncağını odada bulundurun;
Çocuğun yaptığı kişisel nesneler ve çizimlerle iyi aydınlatılmış, neşeli, renkli bir hastane odası yaratın;
Çocuğun uyku ve yemek saatleri gibi olağan programını devam ettirin;
Gün içinde çocukla oynamak, oyun oynamak veya bir aktivite yapmak için zaman ayırın;
Çocuğun kendisiyle birlikte olamayan bir ebeveyni görmesi ve duyması için bir telefon, bilgisayar veya başka araçlar kullanın;
Ne olduğuna dair çok basit açıklamalar yapın, üzgün olsanız veya ağlasanız bile, örneğin "Bugün biraz üzgün ve yorgun hissediyorum ve ağlamak iyileşmeme yardımcı oluyor";
Çocuğa, ısırmak, bağırmak, vurmak veya tekmelemek yerine, duygularını sağlıklı bir şekilde ifade etmeyi öğretin;
Çocuğun tıbbi muayeneler veya prosedürlerle işbirliği yaptığı zamanki iyi davranışını ödüllendirin, örneğin mümkünse dondurma verin.

6 ila 12 yaş arası çocuklar

Nasıl hissediyorsun?

Bu yaştaki çocuklar okulu kaçırmak zorunda kaldıkları ve okulda arkadaşları ve meslektaşları göremedikleri için üzülebilirler, kansere neden olabileceklerini düşündükleri için suçlu olabilirler ve kanserin kaptığını düşünmekten endişelenebilirler. 6-12 yaş arası çocuklar da hastalandıkları ve hayatlarının değiştiği için öfke ve üzüntü gösterebilir.

Ne yapalım?

Tanı ve tedavi planını çocuğun anlayabileceği basit bir şekilde açıklayın;
Çocuğun tüm sorularını samimi ve basit bir şekilde yanıtlayın. Örneğin çocuk "İyi olacak mıyım?" içtenlikle cevap verin: "Bilmiyorum, ama doktorlar mümkün olan her şeyi yapacak";
Çocuğun kansere neden olmadığı fikrinde ısrar edin ve pekiştirin;
Çocuğa üzgün ya da kızgın olmaya hakkı olduğunu, ancak bu konuda ailesiyle konuşması gerektiğini öğretin;
Çocuğa ne olduğunu öğretmen ve sınıf arkadaşlarıyla paylaşın, çocuğu da bunu yapmaya teşvik edin;
Günlük yazma, çizim, resim, kolaj veya fiziksel egzersiz aktivitelerini düzenleyin;
Çocuğun okulda kardeşleri, arkadaşları ve meslektaşları ile ziyaretler, kartlar, telefon görüşmeleri, kısa mesajlar, video oyunları, sosyal ağlar veya e-posta yoluyla iletişim kurmasına yardımcı olun;
Çocuğun okulla iletişim halinde kalması, dersleri bilgisayardan izlemesi, materyallere ve ev ödevlerine erişmesi için bir plan geliştirin;
Çocuğu, aynı hastalığa sahip diğer çocuklarla tanışmaya teşvik edin.

13-18 yaş arası gençler

Nasıl hissediyorsun?

Gençler, özgürlükleri veya bağımsızlıkları olmadığı ve her zaman hazır bulunmayan arkadaşlarının veya öğretmenlerinin desteğine ihtiyaç duydukları hissine ek olarak, okulu kaçırmak ve arkadaşlarıyla birlikte olmayı bırakmak zorunda kaldıkları için üzülüyorlar. Gençler ayrıca kanser oldukları gerçeğiyle oynayabilir veya olumlu düşünmeye çalışabilir ve başka bir zamanda ebeveynlerine, doktorlarına ve tedavilerine karşı isyan edebilirler.

Ne yapalım?

Rahatlık ve empati sunun ve hayal kırıklığıyla başa çıkmak için mizah kullanın;
Tanı veya tedavi planı hakkındaki tüm tartışmalara ergeni dahil edin;
Gençleri doktorların tüm sorularını sormaya teşvik edin;
Gencin kansere neden olmadığı fikrinde ısrar edin ve pekiştirin;
Ergen sağlık uzmanlarıyla yalnız konuşsun;
Gençleri hastalıkları hakkındaki haberleri arkadaşlarıyla paylaşmaya ve onlarla iletişim halinde olmaya teşvik edin;
Gençleri, duygularını ifade edebilmesi için bir günlük yazmaya teşvik edin;
Mümkünse arkadaşların ziyaretlerini düzenleyin ve birlikte etkinlikler planlayın;
Örneğin, gencin okulla iletişim halinde kalması, dersleri bilgisayardan izlemesi, materyallere ve ev ödevlerine erişmesi için bir plan geliştirin;
Çocuğun aynı hastalığa sahip diğer ergenlerle temas kurmasına yardımcı olun.

Ebeveynler de bu teşhisten çocuklarıyla birlikte acı çekerler ve bu nedenle onlara iyi bakmak için kendi sağlıklarına bakmaları gerekir. Bir psikolog yardımıyla korku, güvensizlik, suçluluk ve öfke hafifletilebilir, ancak aile desteği de gücü yenilemek için önemlidir. Bu nedenle, ebeveynlerin hafta içinde dinlenmek ve bu ve diğer konular hakkında konuşmak için zaman ayırmaları önerilir.